با بچه های حرف گوش نکن چه کنیم؟

بهمن ۱۳, ۱۳۹۶

اگرچه
والدین امروزی از نظر تحصیلات و اطلاعات در مقایسه با گذشته نمونه اند،
ولی هنوز پرسش های زیادی وجود دارد. وقتی بچه ای همیشه از سرویس مدرسه جا
می ماند، یا هر چه دلش خواست می پوشد و گوشش به حرف کسی بدهکار نیست، شما
به عنوان مادر یا پدر چه باید بکنید؟ راهکارهایی که اینجا مطرح می شود در
مورد بعضی از بچه ها جواب می دهد و در مورد بعضی ها نه. بعد از مطالعه مطلب
از میان راهکارها یکی از انتخاب کنید و به مرحله عمل برسانید.

 

البته با
صبر و حوصله، و انتظار نداشته باشید خیلی زود جواب بگیرید. چه بسا روش هایی
هستند که در برابر آن ها ابتدا کودک حالت تدافعی به خود می گیرد و بدتر می
شود، اما به مرور زمان به حالت عادی بر می گردد. مطمئن باشید فقط فرزند
شما مشکل ندارد. بلکه همه بچه ها با والدین در روشهای تربیتی مشکل دارند.
با توجه به اینکه همه افراد یک جور نیستند و موقعیت ها نیز منحصر به فرد
است، پس برای حل مشکل یک راه حل قطعی و مستقل وجود نخواهد داشت.

گاهی
شما به عنوان مادر یا پدر راه حلی بهتر از کارشناسان پیدا می کنید. جلوی
کودکی که در خیابان گریه می کرد و مادرش دست او را می کشید و با خود می
برد، ایستادم و گفتم: « ببخشید دخترتان چرا گریه می کند؟ »

به
خدا دیگر خسته شدم. هرچه را که می بیند می گوید برایم بخر. من چطوری به او
بفهمانم که پول ندارم. خانم دیگری که خود را صبوری معرفی می کرد، گفت: من
سعی می کنم با بچه هایم زیاد حرف بزنم و آنها هم خوب حرف های مرا می فهمند و
مشکل زیادی ندارم. البته هیچ بچه ای نیست که مشکل نداشته باشد.

یادتان باشد که مشکلات یک شبه حل نمی شود.
اگر
کودکی کاری را که تا به حال انجام نمی داد اما حالا یک بار حتی از روی
اکراه انجام می دهد، او را خیلی تشویق کنید. زیرا این نشانه یک پیشرفت
واقعی است. به جای مأیوس شدن از دست نیافتن به انتظارات زیاد خود، از
پیشرفت های کوچک و تدریجی کودکتان خوشحال باشید. شما و همسرتان باید در
مورد مشکل تان صحبت کنید و هر دو تصمیم به اصلاح اخلاق فرزندتان بگیرید.
اگر حرفی می زنید هر دو با هم توافق داشته باشید، طبق تجربه، والدین خیلی
زود خسته می شوند و بچه ها این را می دانند. اگر والدین مقاوم نباشند، بچه
ها به خواسته های آن ها احترام نمی گذارند و خود را موظف به انجام وظایف
محوله نمی دانند.

سعی کنید رفتار عمومی فرزندتان را با دید مثبت نگاه
کنید. برخی رفتارهای او از دید شما آزار دهنده است. پس از همه رفتارهای او
ناراضی نباشید. وقتی روی یک خصوصیت ناپسند او کار می کنید و در حال اصلاح
آن هستید به او اطمینان دهید که دوستش دارید. هرگز تحسین را در مورد
کودکان، کم ارزش تلقی نکنید. کودک در هر مرحله سنی که باشد تمایل شدیدی
دارد که والدینش او را بپسندند. تربیت در نظر بعضی از والدین فقط تنبیه
است، ولی واژه تربیت در واقع به معنای تعلیم و پرورش، شامل مجموعه ای از
روش های مثبت و منفی است. تربیت صحیح آن است که وقتی فرزند شما نیم نگاهی
به شما می اندازد تا مطمئن شود عملی که انجام داده است درست است یا غلط، به
او توجه کنید یا وقتی در حال تلفن زدن کودکتان می خواهد مکالمه شما را قطع
کند و با شما صحبت کند، تربیت صحیح آن است که به او توجه نکنید. اما اگر
دیدید که تصمیم گرفت منتظر تمام شدن مکالمه شما شود، بهتر است به او توجه
کنید و نگاهی مهربان به او بیندازید.

وقتی کودکی روی موضوع خاصی پافشاری
دارد به او بگویید که قصد لجبازی دارد و شما به آن اهمیت نمی دهید. از آن
دسته والدینی نباشیم که وقتی از کودکمان عمل خوبی سرزد آن را به سادگی و
بدیهی تلقی کنیم و هیچ واکنشی نشان ندهیم. ولی برعکس هر وقت عمل بدی از او
سر زد تمام اشتباهاتش را به رخ او بکشیم. انتقاد همراه با تشویق نتایج
بهتری به بار می آورد. کودک می خواهد که شما به او توجه کنید. اگر دیدگاه
شما منفی باشد او از راه های منفی به هدفش می رسد اما اگر شما روی نکات
مثبت تمرکز کنید در مقابل، رفتارهای خوب بیشتری دریافت خواهید کرد، زیرا در
این حالت کودک با رفتارهای مثبت سعی در جلب توجه شما خواهد داشت.

رفتار
کودک را تحسین کنید نه شخصیت او را. همچنان که وقتی از او انتقاد می کنید
شخصیت او را زیر سؤال نبرید. به جای این که به او بگوییم خیلی بچه بدی
هستی، می توان گفت: «من از طرز حرف زدن تو خوشم نمی آید.»

مؤثرترین
راه برای آموزش رفتار خوب، شکل دادن رفتار با تحسین است. این روش تربیتی
باید به طور مداوم استفاده شود تا رضایت شما را از رفتارهای جدید فرزندتان
نشان دهد. خیلی خوب است یادداشتی از کارهای روزانه کودک تهیه کنید و در
انتهای روز این یادداشت را به او نشان دهید. این کار روش خوبی برای صحبت
کردن در مورد وقایع هر روز است و با این کار هر دوی شما احساس خوبی خواهید
داشت.

هر چند وقت یک بار مخصوصاً در روزهایی که یادداشت پر از کارهای
خوب می شود، او را تشویق کنید یا هر چه که دوست دارد برایش تهیه کنید و
عنوان کنید که این جایزه کارهای خوب است. اگر دیدید تعریف های شما را
نادیده می گیرد ولی بعداً در رفتار خود آن را تکرار می کند دریابید که
ستایش مؤثر بوده است. همیشه از یک شیوه انتقاد استفاده نکنید، مثلاً یک بار
یادداشتی را در کیفش بگذارید و از یک رفتار بدش شکایت کنید.

یکی دیگر
از راه های مؤثر در برطرف کردن رفتارهای آزاردهنده نادیده گرفتن آن هاست.
در این روش احساس می کنید که در واقع کاری برای بهبود وضعیت انجام نمی
دهید، اما بعداً درمی یابید که با نادیده گرفتن، رفتار ناشایست ترک می شود.
برخی از والدین، این روش را دوست دارند و می توانند به طور مؤثری از آن
استفاده کنند، اما برای برخی به علت پایین بودن ظرفیتشان، این روش فقط فشار
روانی و تنش را زیاد می کند، اگر شما هم چنین احساسی داشتید از راه صرف
نظر کنید.

 

اگر تصمیم گرفتید که در مورد یک رفتار از روش نادیده گرفتن
سنجیده استفاده کنید به هیچ وجه واکنش نشان ندهید. وانمود کنید که متوجه او
نیستید. می توانید اتاق را ترک کنید یا رویتان را به سمت دیگری برگردانید
تا وقتی که او به عملش ادامه می دهد شما نیز این روش را ادامه دهید. این
خود نوعی توجه است. به او لبخند نزنید. زیرا این عمل او را جسورتر می کند.
فقط آنقدر به کارتان مشغول شوید که به نظر آید به هیچ چیز در اطرافتان توجه
ندارید.

گاهی می توانید در حضور کودک دیگر، از رفتار مثبت آن کودک
ستایش کنید. این کار ممکن است به تقلید کودک شما از کودک خوش اخلاق
بینجامد. سعی کنید عصبانی نشوید! زیرا عصبانیت به احساس بدی می انجامد. به
علاوه هیچ گاه تسلیم نشوید. اگر قبل از ناهار گفتید که خوراکی نمی دهم،
باید صبر کنی موقع ناهار شود و اگر او گریه و زاری سرداد اصلاً به او اهمیت
ندهید و محکم بگویید قبل از غذا خوراکی نمی دهم. هر چندکه او سماجت کند.
اگر کوتاه بیایید کودک یاد می گیرد که با گریه حرفش را به کرسی بنشاند و
دیگر برای حرف های شما اهمیتی قائل نیست.

همیشه به قولتان عمل کنید. یک
کودک مخصوصاً اگر خیلی کوچک باشد به تکمیل نشدن یا به تأخیر افتادن پاداش
وعده داده شده بسیار حساس است. کاری را که از عهده انجامش بر نمی آیید تعهد
نکنید. وقتی قول چیزی را دادید پای آن بایستید. سعی کنید مشکلات فرزندتان
را یکی یکی حل کنید نه اینکه همه را یک جا از او بخواهید. مثلاً اول مشکل
مسواک زدن و بعد مشکل وقت خوابش را حل کنید. کودک را به تنبیهی که آن را
انجام نمی دهید تهدید نکنید. تهدیدهای پوچ و ناپایدار به رفتارهای نادرستی
می انجامد که تثبیت شده و در برابر تغییر مقاوم تر می شوند.

یکی از
مشکلات بزرگ مادران مسواک زدن بچه هاست. اگر شما به طور مرتب دندان های خود
را مسواک بزنید او نیز مشتاق خواهد شد تا چنین کند. مدت ها قبل از این که
کودک واقعاً بتواند دندانش را مسواک بزند، به او مسواک بدهید. بگذارید با
مسواک و خمیردندان و دندان هایش بازی کند. اگر دیدید باز هم به طرف مسواک
نمی رود با کلمات و جملات زیبا در موقع مسواک زدن این کار را برای او لذت
بخش کنید. حتی می توانید با دندانپزشک برای انگیزه دادن به کودک مشاوره
کنید. همیشه به کودک بفهمانید که دقیقاً چه انتظاری از او دارید، و به جای
این که شخصیتش را مورد انتقاد دهید اعمالش را مورد انتقاد قرار دهید.

به
او نگویید « دست و پا چلفتی هستی » بگویید: « وقتی که شلوار و لباست را
روی زمین می بینم ناراحت می شوم » به او برچسب نزنید. چون او زودباور می
کند که واقعاً این طور است. معمولاً در نظر والدین کارهای منزل کارهایی
کوچک و تکراری هستند که همیشه در خانه انجام می گیرند، ولی در نظر بچه ها
این کارها بسیار مشکل و ناخوشایندند. صرف نظر از این که این کارها چقدر بی
اهمیت اند، به ویژه در هنگامی که انجام آنها مستلزم یادآوری های مکرر و بحث
طولانی باشد می تواند آرامش منزل را برهم بریزد.

منبع : niniha

[ad_2]

برای اجتماعی شدن کودکان چه باید کرد؟بهترین برخورد با بچه های بددهن، چیست؟